Melle

Kunstenaars. Een ‘volk apart’. Ze zijn eigenwijs, en lopen over van maatschappijkritiek. En net daarom zijn ze zo kostbaar voor onze samenleving, nietwaar Sven? Wel, de West-Vlaamse Wim Delvoye is er één van, en samen met het bestuur van Melle (Lieven Volckaert, Rose Boterberge, Edouard de Potter en Marc Dierickx) bezocht ik z’n Kasteel de Bueren, en  stond er even stil in het leven van een artiest..

Tijd voor een tafelgesprek, waar ik met genoegen luisterde naar Wim’s visie op Melle. Wat leeft daar vooral? Mobiliteit (wat wel vaker terug komt), maar we hadden we het ook over de storende effecten van onze windmolens. Maar daar hield het niet op: we hadden het over ‘de politiek’ in haar algemeenheid. Burgers en politici, die vertrouwen elkaar niet meer. Dat is jammer, en het is bovendien een visie die velen onder jullie delen, denk ik. Maar we hebben het wel allemaal in ons om dit recht te trekken. Ik ben alvast bereid, en ook onze mensen in Melle staan te popelen. Let’s do this.

Kortom, Melle was boeiend, en to-the-point. We leunden vaak tegen elkaar aan, en we botsten soms eens. Maar allerbelangrijkst:  we leerden allemaal bij. Dus Wim, Rose, Lieven, Edouard, en Marc: Bedankt voor de artistieke beleving, en vooral: de mooie wisselwerking!

Tijd voor een huisbezoek. Bij deze pientere dame van Keniaanse afkomst, Violet Oloilibri, werd ik warm ontvangen. Wist je dat Violet doctoreerde aan de Universiteit Gent, en zich daar specialiseerde in waterbehandeling? Het duurde dan ook niet lang vooraleer ons gesprek de richting van de ‘circulaire economie’ insloeg. Een project dat wordt getrokken door onze eigen Willem-Frederik! Maar daar hielden we het niet bij, we maakten tijd om het idee van het basisinkomen te bespreken. Violet is er alvast voor gewonnen, iets wat Nele graag zal horen! Maar nóg belangrijker is dat we met z’n allen steeds een open blik houden voor nieuwe ideeën. Die van Violet nam ik alvast mee.